L’ISLA DI MONGES
Al començament dal V sègle un monge sonat Onorat se plaça dins una pichòta isla denant la vila de Cannes. Aicì abó l’ajuda de l’evesco Leonci de Fréjus bastís lo monastier que portarè son nom. Centre d’eschambis, lo monastier deven famós decò mercés la frequentacion de teologians e escrivaires coma Vincent de Lerins, Faust de Riez e per lhi evescos que demoreron aicì. Rapresentet per tot lo monde occidental un centre ben actiu de vida religiosa. Dins lo IV sègle n’en sortirè Sant Cesàri, monge, evesco, abat, legislator de la vida monàstica, que arribarè a ganhar l’eresia dal pelegianisme.

DEMANDA REN AUTRE QU’ÈSSER VISITAA
L’edifici monàstic d’encuèi, mai bastit dins lo sègle passat, garda un claustre romànic dal XI sègle e una sala capitolara dal Dui Cents. Un pichòt Museu es dediat a l’istòria dal Monastier. L’edifici mai ancian, fortifiat dins lhi sègles XI-XIV, abó claustre a augiva e quarque chapèla ai nivèls sobeirans, es plaçaa mai a sud, pas da luenh dal monastier modèrne. Totjorn sus aquesta pichòta isla d’1,5 quilòmetro per 400 metres se tròbon autras sèt chapèlas: entre aquestas, la Trinitat, edifici pre-romànic triabsidat e cubèrt abó una copòla, e lo Sant Sauvaire, octagonal, pre-romànic e integrat dins lo sègle XVII.

LA RÈGLA DI QUATRE PAIRES
A la fin dal V sègle grands chambiaments se passon en Occident. Lo monastier de Lerins foguet famós per la “règla di quatre paires”, texte prestigiós que duerb un novèl chamin a la vida monàstica en Gallia, un chamin entè decò lo trabalh tròba sa plaça coma activitat ascètica que garantís lo sostentament.