L'I.E.O. (INSTITUT D'ESTUDIS OCCITANS)
Dempuèi 1945 (data de sa fondacion a la sortida de la guèrra per un punhat d'òmes vodats a la defensa de l'ocitan demest losquals òm pot citar J. Cassou, R. Nelli, M. Rouquette, T. Tzara e I. Girard (que ne foguèt la cavilha obrièra) l'Institut d'Estudis Occitans òbra per la defensa e le promocion de la lenga occitana. S'agís pas de servar dins qualque musèu, una lenga del passat per tant prestigiosa que siague estada, mas de balhar los mejans a totes los abitants d'aquela tèrra d'òc, d'afrontar las realitats del mond de uèi en s'apevant sus lors rasigas e sus una dinamica de creacion dins la lenga e la cultura del país. La lucha es dobèrta entre una societat mondializada sens chuc ni muc e una societat plurala dobèrta a totas las culturas, al dialòg e als escambis entre los òmes e las femnas de la Tèrra. L'I.E.O. es una estructura federala que recampa seccions regionalas, despartamentalas, e cèrcles locals. Per dira de realizar sos objectius, l'Institut es present dins un fum de domènis coma: l'edicion (literatura, pedagogia, revistas, libres pels enfants…), la formacion, la promocion de la lenga, los centres de vacanças… Aprèp las figuras prestigiosas des fondators istorics, dins aquel mièg-sègle que seguiguèt, se destacan los noms de Fèlis Castan, Pèire Bec, Robèrt Lafont, Ives Roqueta que, a un moment o un autre, escriguèron una pagina de l'istòria de l'I.E.O.