LA MUSICA E LA CANÇON
A costat de las musicas tradicionalas totjorn vivas, lo mai notable foguèt la naissença, a la fin de las annadas 60 d'una cançon occitana modèrna, poetica-politica que lo pòrta-paraula ne foguèt Claudi Martí. Las cançons de Martí coneguèron una granda popularitat, e darrèr el, o a costat, un centenat de cantaires o cantairas bastiguèron çò que calguèt ben sonar «la nòva cançon occitana». Demèst los noms mai coneguts òm pòt citar: Eric Fraj, Joan-Pau Verdier, Patric, Mans de Breish, Rosina, Jacmelina, Maria Roanet e los grops fars coma Perlinpinpin, Peiraguda o los de Nadau… La tièra es pas acabada. Èra l'epòca de la granda lucha del Larzac per evitar que venguèsse camp militar, èran las annadas de "Volèm viure al país", èra tanben lo temps de la revòlta dels vinhairons a Montredon de las Corbièras (ont i aguèt dos mòrts), lo temps ont Martí cantava "Los comandòs de la nuèch". Dos ostals de disques èran nascuts d'aquel bolegadís : "Ventadorn" e "Revolum"… Mas pichon a pichon aquela flamba s'atudèt, per mantunas rasons e subretot la marrida volontat dels mediàs de prene en compte una cançon jutjada tròp regionalista. Un vam novèl foguèt donat a la creacion dins las annadas 90, amb l'emergéncia de grops enrasigats e novators coma lo Massilia Sound System (Marselha), los Fabulous Trobadors (Tolosa), Nux Vomica (Niça), Lo Dalfin (Valadas) o lo gròs trabalh de fons entreprés per B. Lubat a l'entorn del festenal d'Uzesta (Gironda). Entre musica tradicionala e world music, los grops occitans de uèi, se noirisson d'una granda idèa que fa son camin, la d'una decentralizacion apevada sus la renaissença de las identitats culturalas.