LA REVÒLTA DE 1907
Après la crisa deguda a la filloxèra, los excèsses del sucratge de la vendémia, la fabricacion del vin de farlabica pertot en França, los vinhairons occitans victimas d'una situacion de monocultura se tròban dins una situacion economica catastrofica a la prima de 1907. Las primièras manisfestacions pacificas menadas per Marcelin Albèrt (del vilatge d'Argelièrs) començadas dins lo Narbonés, coneisson pas qu'un resson limitat. Mas lèu-lèu lo flume de la contestacion va créisser, metent en perilh lo quite governament francés, menat per Clémenceau. Los manifestants son de mai en mai nombroses, 40 000 a Narbona, 250 000 a Carcassona, benlèu 800 000 a Montpelhièr lo 9 de junh de 1907. Un autre òme de pes es vengut rejónher Marcelin Albèrt, es lo conse de Narbona, lo Dr Ernèst Ferrol, una mena de socialista populista. Lo governament, fòrt inquièt de l'anar dels eveniments, manda l'armada per restablir l'òrdre e crebar dins l'uòu çò que sembla de mai en mai un soslevament del Sud contra lo Nòrd. Aquela ocupacion militari pesuga e l'arrestacion de Ferrrol menan lo pòble a de manifestacions mai duras que s'acaban dins lo sang lo 20 de junh, l'armada tira sus la fola, i a quatre mòrts demest los manifestants, un regiment se motina, lo país es sul ponch de cabussar dins la guèrra civila. Frederic Mistral, granda figura emblematica amb son prèmi Nobèl de literatura, invitat a prene lo cap de la revòlta demòra sord a las sollicitacions. Clemenceau amb l'armada mestreja lo terrenc, e amb lo vòte d'una lei contra la frauda, apasima amb dificultat lo mond dels vinhairons occitans.